Kto to jest specjalista IT

IT, czyli dział komputerowy. Takie jest popularne rozumienie.
Tymczasem IT to Information Technology, czyli Technologie Infrmacyjne, czyli technologie, które zajmują się przetwarzaniem danych tak aby stworzyć z nich informacje, a informacje to dane przetworzone dane w jakimś kontekście i w związku z jakimś celem. Tyle teoria.
Jak widać specjalista z IT wcale nie jest (choć może być) programistą, serwisantem peceta, czy administratorem UNIXa.
Specjaliście IT bliżej do biznesu niż do utrzymywania infrastruktury. To on stosuje nowoczesne technologie komputerowe wyszukiwania nowych nieodkrytych pół działalności biznesowej. To on zna nowoczesne systemy, dzięki którym najcenniejsza rzecz jaką jest zawartość umysłów pracowników jest zbierana, przetwarzana, a w rezultacie przekłada się na działania biznesowe firmy.
Tylko kto teraz naprawi mi peceta? Od tego jest serwisant...

Monitorowanie przez użytkowników

Nasz nowy system monitorowania działa. W systemie mamy same zielone kropki, a gdy pojawia się czerwona wiadomo, że coś jest nie tak. Monitorujemy stan łącza internetowego, obciążenie na switchach, karty sieciowe serwerów, usługi na tych serwerach. Nagle czerwona kropa! Wysyłamy serwisanta. A w tym samym czasie dzwoni pani Ela z księgowości i mówi, że nie może. Serwisant wrócił, naprawił. A ja się zastanowiłem, po co nam taki czadowy system monitorowania? Jeśli zapalenie się czerwonej lampki i tak zbiegło się z telefonem od pani Eli, to może zamiast wydawać kasę na monitoring powinniśmy się przerzucić na czujność użytkowników.
Czujność użytkowników skaluje się proporcjonalnie to krytyczności systemu. Jeśli system jest bardzo ważny, serwuje główną aplikację w firmie, której używa większość pracowników to pierwszy sygnał od użytkownika praktycznie zbiegnie się z zapaleniem czerwonej lampki. Jeśli za to jest to jakiś mały serwerek, o którym wszyscy zapomnieli, to jego naprawa może poczekać swobodnie do czasu, aż się komuś przypomnimi, że ma na nim jakieś dane.
Ale system monitoringu powinien działać nawet jak użytkowników nie ma, np w nocy. No tak ale po co? Jak nie ma użytkowników to po pierwsze: serwery ani sieć są nie potrzebne, a po drugie nie psują się. (Czynnik ludzki...)
Gorzej, system monitorowania przez użytkowników potrafi przewidywać katastrofy. Gdy łącze internetowe słabuje - dzwonią, gdy baza podupada - dzwonią, gdy waha się napięcie - dzwonią, gdy cośtam - dzwonią. Monitoring przez użytkowników potrafi przewidzieć awarię, ma inteligencję, zasiewa ziarno niepokoju, które czuje czujnie czuwający administrator. A wasz system z tymi lampkami też tak potrafi? A ile kosztował?
Czuwaj!

Telepraca - czyli outsourcing?

Pytanie jak w tytule. Czy telepraca jest outsourcingiem. To wszystko zaleźy jak się na te zagadnienia spojrzy.
Teoretycznie telepracownicy powinni być zatrudnieni na umowę o pracę. Ale ze względu na regulacje prawne: zapewnienie miejsca pracy w domu, BHP itp. zatrudnie na umowę o pracę nie wchodzi w rachubę. Telepracownicy zakładają jednoosobowe przedsiębiorstwa i w ten sposób świadczą swoim pracodawcom. Czasami wiąże ich umowa cywilnoprawna. A taka umowa to już stosunek firma-firma. Umowa mówi jakie są obowiązki telepracownika. Nie ma tylko SLA.
Czyli to nie jest outsourcing. Ale gdy zastosujemy zarządzanie przez cele ( jakkolwiek byłoby w dzisiejszych czasach nie modne) w stosunku do pracowników, telepraca i outsourcing są prawie tym samym. I dostawca outsourcingowy i telepracownik świadczą określony serwis.
Zarządzać calą grupą telepracowników albo freelancerów można na zasadzie koordynacji dostawców usług outsourcingowych. Podpisywać umowy, renegocjować i zrywać....
Ale jeśli rzeczywiście masz wielu telepracowników/freelancerów to niezależnie nad jakim projektem pracują zawsze lepiej zrezygnować ze sztywnej koordynacji i zdać się na ich umiejętność samoorganizacji. Początkowo przydzielamy każdemu pracownikowi jakieś zadanie. Pracę dzielimy tak, aby musieli się kontaktować z innymi uczestnikami projektu/ów. Nie rozliczamy z wykonania zadania w okresie początkowym. Po pewnym czasie zadania zaczną migrować pomiędzy współpracownikami. Kaźdy znich będzie robił to co umie najlepiej i to w czym czuje że może się zrealizować. A my zaczynamy rozliczać. No nieeee
Ten sposób realizacji projektów nazwałem terminem competency shifting albo inaczej sziftingiem kompetencji.
Niedługo opasły tekst na temat tej metody.

Dlaczego IBM sprzedał pecety

IBM sprzedał swoje pecety parę lat temu. Media krzyczały: "To znak czasu, Chiny w ofensywie". Mówiono rozpoczynającym się trendzie wykupywania amerykańskich firm przez Chińczyków. Przecież to IBM: twórca peceta, firma z tradycjami, tak amerykańska jak Coca-Cola.
Jednak IBM wie co robi.
Na warszawskim Forum IT pani Fiona Capstick, wicerezes IBM na Europę Północno-Wschodnią opisywała licznie zgromadzonym jaką transformacje przeszedł IBM przez ostatnie kilka lat. Z tradycyjnie zarządzanego giganta przeistoczył się w odchudzoną, technologicznie sprawną i dobrze zarabiającą korporację. Jak tego dokonano? Po pierwsze konsolidacja infrastruktury. (Np. ilość centrów danych zmniejszyła się ze 155 do 5). Po drugie przebudowano bardzo skutecznie zarządzanie personelem. Postawiono na ludzi. Wprowadzono systemy panfirmowej współpracy. Postawiono na innowacyjność pracowników, pozwolono im się rozwijać. A po trzecie zarząd IBM potrafi wyciągać wnioski ze zmieniającej się rzeczywistości.
IBM wie, że za kilka lat pecetów nie będzie. Dlatego postanowił się ich pozbyć tak wcześnie, kiedy jeszcze mógł zarobić na sprzedaży. Za parę lat mógłby interes po prostu zamknąć, nikt już nie będzie kupował peceta.
Peceta będzie się kupować jako usługę. Zamiast skrzynki - malutki terminal bez procesora a do niego podlączony telewizor i klawiatura. Albo terminal wbudowany w lodówkę, albo w szafę, w deskę rozdzielczą samochodu...
Opanowanie technologii VDI (Virtual Desktop Infrastructure) i powszechniejące szerokopasmowe łącza internetowe spowodują że nie będziemy kupować peceta do domu tylko będzie on stał (wirtualnie) w centrum danych, a do nas do biura albo domu będzie transferowany tylko obraz.
Dla firm, szczególnie tych mniejszych to gigantyczne ułatwienie i oszczędność. Pulpit zostaje wynajęty, oprogamowanie również, jeśli istnieje potrzeba postawienia nowego komputera, mail do dostawcy, i mamy. Jeśli potrzebujemy peceta tylko na parę dni bo przyjeżdżają goście, co zgubili laptopa, można go wynająć tylko na parę godzin. Cała obsługa informatyczna firmy zamyka się zapewnieniem łącza i zapłaceniem faktury...
IBM wie co robi

Jak powinien wyglądać współczesny korporacyjny dział IT

W ciągu ostatnich kilku lat w branży IT dokonał się przełom.
Opanowana została technologia: komputery prawie się nie zawieszają, dyski się nie psują, a sieć po prostu działa.
Powstał rynek outsourcingowanych usług IT: za grosze można usługi typu email, hosting, VOIP, helpdesk, które jeszcze parę lat temu trzeba było tworzyć wewnątrz firmy inwestując duże pieniądze. Spowodowało to istotną zmianę miejsca i funkcji działów IT w przedsiębiorstwie.
Dział IT korporacji już nie zajmuje się tzw. sprawami komputerowymi. Nie utrzymuje helpdesku, nie administruje siecią i nie zajmuje się świadczeniem usług typu e-mail, ftp, hosting etc.
Te usługi są kupione w wyspecjalizowanych firmach, które dużo taniej i lepiej potrafią dostarczyć jakość, nie do uzyskania w wewnętrznym dziale komputerowym.
Korporacyjny dział IT , za to, dba o kontrakty outsourcingowe, negocjuje ich warunki, renegocjuje je w trakcie trwania, utrzymuje kontakty z wieloma dostawcami usług i koordynuje ich tak, by zapewnić niezakłóconą pracę przedsiębiorstwa. Outsourcing usług IT to proces ciągły. Nie wystarczy raz podpisać umowy i cieszyć się, że działa to co miało działać. Umowy wymagają ciągłych renegocjacji, usługi zmian dostawców. Konieczna jest nieprzerwana kontrola wykonywania usług przez partnerów.
Oprócz utrzymywania outsourcingu korporacyjny dział IT wspomaga biznes.
Wspomagać biznes w dzisiejszych czasach znaczy tyle co proponować rozwiązania. Dział IT nie pyta biznesu: "Co wam potrzeba?". Zamiast pytań Dział IT proponuje nowoczesne rozwiązania i technologie biznesowi. Wdrożenie nowych rozwiązań ma sens tylko wtedy gdy wprowadzają nową jakość. Nie warto zamieniać jednego systemu ksiągowego na inny jeśli nie przynosi oszczędności, nie warto wprowadzać nowego sytemu CRM jeśli nie przyniesie on podniesienia dochodów. Dział IT śledzi rozwiązania dostępne na rynku, ocenia ich przydatność, poszukuje dostawców, ocenia ich kompetencje i miejsce na rynku. Potem następuje wdrożenie.
Dział IT uczestniczy we wdrożeniu. Wie jak się je prowadzi, zna zasady podpisywania umów, buduje wewnętrzne kompetencje w temacie wdrożenia, jest w stanie póżniej poszerzyć zakres wdrożonego systemu, zintergrować go z innymi, renegocjować umowę.
Słowem: dział IT przestał być kosztem. Stał się konsultantem, który wskazuje zarządowi, gdzie szukać oszczędności i gdzie leżą nie odkryte źródła przychodów.
Technologia rządzi.