System szyty na miarę

Nie istotne czy potrafimy abstrachować (patrz poprzedni post) oraz czy podejmujemy decyzje intuicyjnie czy też w inny sposób jedno jest pewne system który chcemy wdrożyć w przedsiębiorstwie musi pasować do przedsiębiorstwa jak ulał. Za mały system się zatka nie będzie się chciał skalować, zabraknie mu funkcjonalności. Za duży system zje 10-letni budżet na rozwój. Wsparcie i support zabiją płynność przedsiębiorstwa a większość funkcjonalności niebędzie wykorzystywana. To nic, że mamagerowie chcą SAPa, a może to system za duźy i za drogi. To nic, że prezes chce coś zrobić własnymi siłami, bo tanio. Zawsze istnieje wybór.
Dobór produktu do przedsiębiorstwa: Szukanie, mierzenie, krojenie, poprawki, prezentacja, bankiet, czyszczenie plam, prezentacja, bankiet, kosz, nowy system. Jak z garniturem

Umiejętność abstrahowania

Im większa jest odpowiedzialność tym trudniej podjąć decyzję. Im trudniej podjąć decyzję tym więcej czasu zajmuje sam proces decyzyjny. Proces decyzyjny zajmuje dużo czasu, bo decydent rozpatruje coraz więcej składowych, dzięki czemu utwierdza się, że decyzja będzie prawidłowa.
Niestety tu kryje się pułapka. Zbyt duża liczba składowych, które rozpatrujemy tym mniejsze prawdopodobieństwo decyzyjnego sukcesu. Podobnie jest z czasem. Im dłużej się zastanawiamy tym łatwiej o porażkę.
Dlatego kluczem do decyzyjnego sukcesu wydaje się być umiejętność abstrahowania. Ten, kto potrafi intuicyjnie odrzucić mniej istotne składowe ten podejmie prawidłową decyzję.

Decyzje intuicyjne

Są dwa rodzaje decyzji: wypracowane i intuicyjne.
Jeśli ważysz wszystkie za i przeciw, zapisujesz je w arkuszu Excela, później konsultujesz wyniki ze współpracownikami, pytasz o zdanie konsultantów, później znowu ważysz w Excelu, a na koniec wychodzi jakiś wynik, to twoja decyzja jest wypracowana.
Jeśli natomiast podejmujesz decyzję ot: tak, bo tak ci się wydaje, to twoja decyzja jest decyzją intuicyjną.
Teoretycy biznesu mówią, że decyzje podejmowane intuicyjnie są lepsze, bardziej wizjonerskie i lepiej się sprawdzają.
Ale nie zawsze.
Niestety większość z nas jest zdana na wypracowywanie decyzji. Prawidłową decyzję intuicyjną potrafią podjąć tylko najwybitniejsze jednostki: ci, którzy są najbardziej "obcykani" w temacie, mają najszersze horyzonty i ponadprzeciętną inteligencję, która w sposób niewidoczny i nieuświadomiony zastępuje analizy i wagi.
I dochodzimy do tego, że oba systemy podejmowania decyzji są w gruncie rzeczy jednymm i tym samym. Z tą różnicą że w pierwszym posiłkujemy się komputerem i opracowaną przez kogoś metodologią, a w drugim komputer i metodologię zastępuje nam mózg i wyobraźnia.
Uff...

Przeglądarka internetowa a zmierzch ery pecetów

Po co Google wypuścił na rynek przeglądarkę Chrome? Przecież są Internet Explorer, Firefox, Safari, Opera i inne. W gazetach i portalach można wyczytać czy Firefox zyskuje rynek kosztem Explorera czy nie. Ale kogo to obchodzi? Przeciętny użytkownik, na przykład ja, nie zwraca szczególnej uwagi na to, jakiej używa przeglądarki. Po co więc w pocie czoła programistów tworzyć następne? Nawet zestaw funkcji, czyli tak zwanych ficzerów, jest we wszystkich wymienionych produktach identyczny. Nie mówiąc już o tym, że na przeglądarkach się nie zarabia, są do ściągnięcia i zainstalowania za darmo.
Natomiast Google nie zważając na dominującą rolę Explorera i depczącego mu po piętach(?) Firefoxa wypuszcza nowy produkt: Chrome.
Oto bowiem korporacja Google przygotowuje się do tego, że w niedalekiej przyszłości przeglądarka internetowa będzie jedynym programem zainstalowanym na komputerze. Żadnego Pulpitu, Worda, Excela, Photoshopa, Warcrafta. Wszystko to będzie dostępne przez przeglądarkę. Niemożliwe? A jednak już teraz pakiet Google Apps albo Zoho mogą zupełnie zastąpić aplikacje biurowe. Picasa albo Flickr pozwalają już na amatorskie obrabianie zdjęć. Gry Flashowe nie są jeszcze takie wyczesane jak te na Windows czy Playstation, ale nie potrwa to długo. Tylko się poszerzą jeszcze trochę łącza. Internet stanie się popularniejszy, znaczy dostępny wszędzie: w domu po kablu, na ulicy po wifi, albo po czymś innym.
Na pilocie swojego podlączonego do internetu telewizora wybierzemy guzik "web" na ekranie pojawi się przeglądarka a w niej nasza strona startowa i już: oglądamy telewizję Youtubową, gramy w gry, słuchamy muzyki, czytamy albo oglądamy wiadomości.
Jak ktoś chce popracować siada z laptopem na kolanach. Laptop fajny bo lekki i długo chodzi na baterii. Posiada tylko ekran i klawiaturę, a w środku mały procesorek nastawiony na javascripty. Nie ma w nim dysku, dvd ani nawet blueraya. Nie są potrzebne, wszystkie swoje dane użytkownik trzyma gdzieś "w onlinie". Programy też czerpie z online'a. Nie kupuje ich, tylko wypożycza, płaci za czas i intensywność użytkowania. Jak się nie podoba Goggle Apps używa Zoho, jak nie Picasa to Flickr albo coś całkiem innego. A oferta jest potężna.
A Windows? Co to jest? To jakieś fachowe pojęcie z dziedziny informatyki...
Acha, jeszcze jedno: tak będzie za 4 lata.

Naprawa przez przeczekanie

Przeczekanie to sposób matek na wrzeszczące dzieciaki. Jeśli 2-latek się na coś uprze, na przykład na lizaka, a matka nie chce mu go akurat kupić, wyprawia cyrki. Dzieciak płacze, wrzeszczy, cały czerwony pokłada się na ziemi... Szał trwa. A co robi rozsądna matka: przeczekuje. Cierpliwie stoi i czeka aż dzieciakowi przejdzie, a jak już jest po waszystkim bierze małego za rękę i uśmiechnięci idą dalej na spacer.
A co robi rozsądny helpdeskowiec albo admin. To samo.
- Panie, już naciskałam "Wyślij" chyba z 1000 razy, a maile do koleżanki do "wysłanych nie wpadają" - czekamy.
- A może to za daleko co? bo ja do Chicago wysyłam. - czekamy.
- Mam dziś deadline, a to jest pilne, dla prezesa, jakby on... - czekamy.
- Takie coś zdarza się coraz częściej - czekamy.
- Od miesiąca nic nie mogę wysłać...
- To może pani spróbuje teraz - proponujemy
- O! teraz poszło, od razu widać, że z pana specjalista nie byle jaki - słyszymy.
Naprawa przez przeczekanie - cwany sposób sprytnych specjalistów.

Dokuwiki: pierwsze, ale kategoryczne spojrzenie

Jak wynika ze statystyk podanych na stronie wikimatrix.org Dokuwiki jest jednym z najpopularniejszych jeśli nie najpopularniejszym silnikiem wiki aktualnie. Postanowiłem dać mu szansę.
Dokuwiki można ściągnąć ze strony dokuwiki.org. Plik zip zajmuje tylko 1,4MB i dobrze bo ma to być typowe lajtowe wiki.
Dokuwiki nie trzeba instalować, wgrywa się tylko zawartość ściągniętego zipa na serwer i już działa. Warto jednak otworzyć w przeglądarce install.php i założyć konto administratora. I tyle. Działa.
Dokuwiki zapisuje dane w plikach tekstowych, więc baza danych nie jest potrzebna.
interface użytkownika jest powiedziałbym ascetyczny. Nie me edytora wysywig, brak przycisku "nowa strona", tylko "edytuj" "poprzednie" i "szukaj". Nawet aby usunąć sronę należy ją zapisać jako pustą. I wtedy zostanie usunięta.
Do owej prostoty trzeba się przyzwyczaić.
Dopiero doinstalowanie pluginów pozwala na przekształcenie Dokuwiki w "pełnoprawne" oprogramowanie. za pomocą pluginów dodamy możliwość komentowania stron. Nawet taka funkconalność jak przesunięcie strony w innemiejsce z zachowaniem linków wymaga oddzielnego pluginu.
Za to pluginów jest bardzo dużo, pewnie dlatego że się je łatwo pisze, a API jest fachowo udokumentowane.
Niestety Dokuwiki jako wiki dla małej grupy przyjaciół, ale nie dla społeczności i nie dla Enterprise 2.0
Moźe kiedyś ale jeszcze nie...

Kto to jest specjalista IT

IT, czyli dział komputerowy. Takie jest popularne rozumienie.
Tymczasem IT to Information Technology, czyli Technologie Infrmacyjne, czyli technologie, które zajmują się przetwarzaniem danych tak aby stworzyć z nich informacje, a informacje to dane przetworzone dane w jakimś kontekście i w związku z jakimś celem. Tyle teoria.
Jak widać specjalista z IT wcale nie jest (choć może być) programistą, serwisantem peceta, czy administratorem UNIXa.
Specjaliście IT bliżej do biznesu niż do utrzymywania infrastruktury. To on stosuje nowoczesne technologie komputerowe wyszukiwania nowych nieodkrytych pół działalności biznesowej. To on zna nowoczesne systemy, dzięki którym najcenniejsza rzecz jaką jest zawartość umysłów pracowników jest zbierana, przetwarzana, a w rezultacie przekłada się na działania biznesowe firmy.
Tylko kto teraz naprawi mi peceta? Od tego jest serwisant...

Monitorowanie przez użytkowników

Nasz nowy system monitorowania działa. W systemie mamy same zielone kropki, a gdy pojawia się czerwona wiadomo, że coś jest nie tak. Monitorujemy stan łącza internetowego, obciążenie na switchach, karty sieciowe serwerów, usługi na tych serwerach. Nagle czerwona kropa! Wysyłamy serwisanta. A w tym samym czasie dzwoni pani Ela z księgowości i mówi, że nie może. Serwisant wrócił, naprawił. A ja się zastanowiłem, po co nam taki czadowy system monitorowania? Jeśli zapalenie się czerwonej lampki i tak zbiegło się z telefonem od pani Eli, to może zamiast wydawać kasę na monitoring powinniśmy się przerzucić na czujność użytkowników.
Czujność użytkowników skaluje się proporcjonalnie to krytyczności systemu. Jeśli system jest bardzo ważny, serwuje główną aplikację w firmie, której używa większość pracowników to pierwszy sygnał od użytkownika praktycznie zbiegnie się z zapaleniem czerwonej lampki. Jeśli za to jest to jakiś mały serwerek, o którym wszyscy zapomnieli, to jego naprawa może poczekać swobodnie do czasu, aż się komuś przypomnimi, że ma na nim jakieś dane.
Ale system monitoringu powinien działać nawet jak użytkowników nie ma, np w nocy. No tak ale po co? Jak nie ma użytkowników to po pierwsze: serwery ani sieć są nie potrzebne, a po drugie nie psują się. (Czynnik ludzki...)
Gorzej, system monitorowania przez użytkowników potrafi przewidywać katastrofy. Gdy łącze internetowe słabuje - dzwonią, gdy baza podupada - dzwonią, gdy waha się napięcie - dzwonią, gdy cośtam - dzwonią. Monitoring przez użytkowników potrafi przewidzieć awarię, ma inteligencję, zasiewa ziarno niepokoju, które czuje czujnie czuwający administrator. A wasz system z tymi lampkami też tak potrafi? A ile kosztował?
Czuwaj!

Telepraca - czyli outsourcing?

Pytanie jak w tytule. Czy telepraca jest outsourcingiem. To wszystko zaleźy jak się na te zagadnienia spojrzy.
Teoretycznie telepracownicy powinni być zatrudnieni na umowę o pracę. Ale ze względu na regulacje prawne: zapewnienie miejsca pracy w domu, BHP itp. zatrudnie na umowę o pracę nie wchodzi w rachubę. Telepracownicy zakładają jednoosobowe przedsiębiorstwa i w ten sposób świadczą swoim pracodawcom. Czasami wiąże ich umowa cywilnoprawna. A taka umowa to już stosunek firma-firma. Umowa mówi jakie są obowiązki telepracownika. Nie ma tylko SLA.
Czyli to nie jest outsourcing. Ale gdy zastosujemy zarządzanie przez cele ( jakkolwiek byłoby w dzisiejszych czasach nie modne) w stosunku do pracowników, telepraca i outsourcing są prawie tym samym. I dostawca outsourcingowy i telepracownik świadczą określony serwis.
Zarządzać calą grupą telepracowników albo freelancerów można na zasadzie koordynacji dostawców usług outsourcingowych. Podpisywać umowy, renegocjować i zrywać....
Ale jeśli rzeczywiście masz wielu telepracowników/freelancerów to niezależnie nad jakim projektem pracują zawsze lepiej zrezygnować ze sztywnej koordynacji i zdać się na ich umiejętność samoorganizacji. Początkowo przydzielamy każdemu pracownikowi jakieś zadanie. Pracę dzielimy tak, aby musieli się kontaktować z innymi uczestnikami projektu/ów. Nie rozliczamy z wykonania zadania w okresie początkowym. Po pewnym czasie zadania zaczną migrować pomiędzy współpracownikami. Kaźdy znich będzie robił to co umie najlepiej i to w czym czuje że może się zrealizować. A my zaczynamy rozliczać. No nieeee
Ten sposób realizacji projektów nazwałem terminem competency shifting albo inaczej sziftingiem kompetencji.
Niedługo opasły tekst na temat tej metody.

Dlaczego IBM sprzedał pecety

IBM sprzedał swoje pecety parę lat temu. Media krzyczały: "To znak czasu, Chiny w ofensywie". Mówiono rozpoczynającym się trendzie wykupywania amerykańskich firm przez Chińczyków. Przecież to IBM: twórca peceta, firma z tradycjami, tak amerykańska jak Coca-Cola.
Jednak IBM wie co robi.
Na warszawskim Forum IT pani Fiona Capstick, wicerezes IBM na Europę Północno-Wschodnią opisywała licznie zgromadzonym jaką transformacje przeszedł IBM przez ostatnie kilka lat. Z tradycyjnie zarządzanego giganta przeistoczył się w odchudzoną, technologicznie sprawną i dobrze zarabiającą korporację. Jak tego dokonano? Po pierwsze konsolidacja infrastruktury. (Np. ilość centrów danych zmniejszyła się ze 155 do 5). Po drugie przebudowano bardzo skutecznie zarządzanie personelem. Postawiono na ludzi. Wprowadzono systemy panfirmowej współpracy. Postawiono na innowacyjność pracowników, pozwolono im się rozwijać. A po trzecie zarząd IBM potrafi wyciągać wnioski ze zmieniającej się rzeczywistości.
IBM wie, że za kilka lat pecetów nie będzie. Dlatego postanowił się ich pozbyć tak wcześnie, kiedy jeszcze mógł zarobić na sprzedaży. Za parę lat mógłby interes po prostu zamknąć, nikt już nie będzie kupował peceta.
Peceta będzie się kupować jako usługę. Zamiast skrzynki - malutki terminal bez procesora a do niego podlączony telewizor i klawiatura. Albo terminal wbudowany w lodówkę, albo w szafę, w deskę rozdzielczą samochodu...
Opanowanie technologii VDI (Virtual Desktop Infrastructure) i powszechniejące szerokopasmowe łącza internetowe spowodują że nie będziemy kupować peceta do domu tylko będzie on stał (wirtualnie) w centrum danych, a do nas do biura albo domu będzie transferowany tylko obraz.
Dla firm, szczególnie tych mniejszych to gigantyczne ułatwienie i oszczędność. Pulpit zostaje wynajęty, oprogamowanie również, jeśli istnieje potrzeba postawienia nowego komputera, mail do dostawcy, i mamy. Jeśli potrzebujemy peceta tylko na parę dni bo przyjeżdżają goście, co zgubili laptopa, można go wynająć tylko na parę godzin. Cała obsługa informatyczna firmy zamyka się zapewnieniem łącza i zapłaceniem faktury...
IBM wie co robi

Jak powinien wyglądać współczesny korporacyjny dział IT

W ciągu ostatnich kilku lat w branży IT dokonał się przełom.
Opanowana została technologia: komputery prawie się nie zawieszają, dyski się nie psują, a sieć po prostu działa.
Powstał rynek outsourcingowanych usług IT: za grosze można usługi typu email, hosting, VOIP, helpdesk, które jeszcze parę lat temu trzeba było tworzyć wewnątrz firmy inwestując duże pieniądze. Spowodowało to istotną zmianę miejsca i funkcji działów IT w przedsiębiorstwie.
Dział IT korporacji już nie zajmuje się tzw. sprawami komputerowymi. Nie utrzymuje helpdesku, nie administruje siecią i nie zajmuje się świadczeniem usług typu e-mail, ftp, hosting etc.
Te usługi są kupione w wyspecjalizowanych firmach, które dużo taniej i lepiej potrafią dostarczyć jakość, nie do uzyskania w wewnętrznym dziale komputerowym.
Korporacyjny dział IT , za to, dba o kontrakty outsourcingowe, negocjuje ich warunki, renegocjuje je w trakcie trwania, utrzymuje kontakty z wieloma dostawcami usług i koordynuje ich tak, by zapewnić niezakłóconą pracę przedsiębiorstwa. Outsourcing usług IT to proces ciągły. Nie wystarczy raz podpisać umowy i cieszyć się, że działa to co miało działać. Umowy wymagają ciągłych renegocjacji, usługi zmian dostawców. Konieczna jest nieprzerwana kontrola wykonywania usług przez partnerów.
Oprócz utrzymywania outsourcingu korporacyjny dział IT wspomaga biznes.
Wspomagać biznes w dzisiejszych czasach znaczy tyle co proponować rozwiązania. Dział IT nie pyta biznesu: "Co wam potrzeba?". Zamiast pytań Dział IT proponuje nowoczesne rozwiązania i technologie biznesowi. Wdrożenie nowych rozwiązań ma sens tylko wtedy gdy wprowadzają nową jakość. Nie warto zamieniać jednego systemu ksiągowego na inny jeśli nie przynosi oszczędności, nie warto wprowadzać nowego sytemu CRM jeśli nie przyniesie on podniesienia dochodów. Dział IT śledzi rozwiązania dostępne na rynku, ocenia ich przydatność, poszukuje dostawców, ocenia ich kompetencje i miejsce na rynku. Potem następuje wdrożenie.
Dział IT uczestniczy we wdrożeniu. Wie jak się je prowadzi, zna zasady podpisywania umów, buduje wewnętrzne kompetencje w temacie wdrożenia, jest w stanie póżniej poszerzyć zakres wdrożonego systemu, zintergrować go z innymi, renegocjować umowę.
Słowem: dział IT przestał być kosztem. Stał się konsultantem, który wskazuje zarządowi, gdzie szukać oszczędności i gdzie leżą nie odkryte źródła przychodów.
Technologia rządzi.