System szyty na miarę

Nie istotne czy potrafimy abstrachować (patrz poprzedni post) oraz czy podejmujemy decyzje intuicyjnie czy też w inny sposób jedno jest pewne system który chcemy wdrożyć w przedsiębiorstwie musi pasować do przedsiębiorstwa jak ulał. Za mały system się zatka nie będzie się chciał skalować, zabraknie mu funkcjonalności. Za duży system zje 10-letni budżet na rozwój. Wsparcie i support zabiją płynność przedsiębiorstwa a większość funkcjonalności niebędzie wykorzystywana. To nic, że mamagerowie chcą SAPa, a może to system za duźy i za drogi. To nic, że prezes chce coś zrobić własnymi siłami, bo tanio. Zawsze istnieje wybór.
Dobór produktu do przedsiębiorstwa: Szukanie, mierzenie, krojenie, poprawki, prezentacja, bankiet, czyszczenie plam, prezentacja, bankiet, kosz, nowy system. Jak z garniturem

Umiejętność abstrahowania

Im większa jest odpowiedzialność tym trudniej podjąć decyzję. Im trudniej podjąć decyzję tym więcej czasu zajmuje sam proces decyzyjny. Proces decyzyjny zajmuje dużo czasu, bo decydent rozpatruje coraz więcej składowych, dzięki czemu utwierdza się, że decyzja będzie prawidłowa.
Niestety tu kryje się pułapka. Zbyt duża liczba składowych, które rozpatrujemy tym mniejsze prawdopodobieństwo decyzyjnego sukcesu. Podobnie jest z czasem. Im dłużej się zastanawiamy tym łatwiej o porażkę.
Dlatego kluczem do decyzyjnego sukcesu wydaje się być umiejętność abstrahowania. Ten, kto potrafi intuicyjnie odrzucić mniej istotne składowe ten podejmie prawidłową decyzję.

Decyzje intuicyjne

Są dwa rodzaje decyzji: wypracowane i intuicyjne.
Jeśli ważysz wszystkie za i przeciw, zapisujesz je w arkuszu Excela, później konsultujesz wyniki ze współpracownikami, pytasz o zdanie konsultantów, później znowu ważysz w Excelu, a na koniec wychodzi jakiś wynik, to twoja decyzja jest wypracowana.
Jeśli natomiast podejmujesz decyzję ot: tak, bo tak ci się wydaje, to twoja decyzja jest decyzją intuicyjną.
Teoretycy biznesu mówią, że decyzje podejmowane intuicyjnie są lepsze, bardziej wizjonerskie i lepiej się sprawdzają.
Ale nie zawsze.
Niestety większość z nas jest zdana na wypracowywanie decyzji. Prawidłową decyzję intuicyjną potrafią podjąć tylko najwybitniejsze jednostki: ci, którzy są najbardziej "obcykani" w temacie, mają najszersze horyzonty i ponadprzeciętną inteligencję, która w sposób niewidoczny i nieuświadomiony zastępuje analizy i wagi.
I dochodzimy do tego, że oba systemy podejmowania decyzji są w gruncie rzeczy jednymm i tym samym. Z tą różnicą że w pierwszym posiłkujemy się komputerem i opracowaną przez kogoś metodologią, a w drugim komputer i metodologię zastępuje nam mózg i wyobraźnia.
Uff...

Przeglądarka internetowa a zmierzch ery pecetów

Po co Google wypuścił na rynek przeglądarkę Chrome? Przecież są Internet Explorer, Firefox, Safari, Opera i inne. W gazetach i portalach można wyczytać czy Firefox zyskuje rynek kosztem Explorera czy nie. Ale kogo to obchodzi? Przeciętny użytkownik, na przykład ja, nie zwraca szczególnej uwagi na to, jakiej używa przeglądarki. Po co więc w pocie czoła programistów tworzyć następne? Nawet zestaw funkcji, czyli tak zwanych ficzerów, jest we wszystkich wymienionych produktach identyczny. Nie mówiąc już o tym, że na przeglądarkach się nie zarabia, są do ściągnięcia i zainstalowania za darmo.
Natomiast Google nie zważając na dominującą rolę Explorera i depczącego mu po piętach(?) Firefoxa wypuszcza nowy produkt: Chrome.
Oto bowiem korporacja Google przygotowuje się do tego, że w niedalekiej przyszłości przeglądarka internetowa będzie jedynym programem zainstalowanym na komputerze. Żadnego Pulpitu, Worda, Excela, Photoshopa, Warcrafta. Wszystko to będzie dostępne przez przeglądarkę. Niemożliwe? A jednak już teraz pakiet Google Apps albo Zoho mogą zupełnie zastąpić aplikacje biurowe. Picasa albo Flickr pozwalają już na amatorskie obrabianie zdjęć. Gry Flashowe nie są jeszcze takie wyczesane jak te na Windows czy Playstation, ale nie potrwa to długo. Tylko się poszerzą jeszcze trochę łącza. Internet stanie się popularniejszy, znaczy dostępny wszędzie: w domu po kablu, na ulicy po wifi, albo po czymś innym.
Na pilocie swojego podlączonego do internetu telewizora wybierzemy guzik "web" na ekranie pojawi się przeglądarka a w niej nasza strona startowa i już: oglądamy telewizję Youtubową, gramy w gry, słuchamy muzyki, czytamy albo oglądamy wiadomości.
Jak ktoś chce popracować siada z laptopem na kolanach. Laptop fajny bo lekki i długo chodzi na baterii. Posiada tylko ekran i klawiaturę, a w środku mały procesorek nastawiony na javascripty. Nie ma w nim dysku, dvd ani nawet blueraya. Nie są potrzebne, wszystkie swoje dane użytkownik trzyma gdzieś "w onlinie". Programy też czerpie z online'a. Nie kupuje ich, tylko wypożycza, płaci za czas i intensywność użytkowania. Jak się nie podoba Goggle Apps używa Zoho, jak nie Picasa to Flickr albo coś całkiem innego. A oferta jest potężna.
A Windows? Co to jest? To jakieś fachowe pojęcie z dziedziny informatyki...
Acha, jeszcze jedno: tak będzie za 4 lata.

Naprawa przez przeczekanie

Przeczekanie to sposób matek na wrzeszczące dzieciaki. Jeśli 2-latek się na coś uprze, na przykład na lizaka, a matka nie chce mu go akurat kupić, wyprawia cyrki. Dzieciak płacze, wrzeszczy, cały czerwony pokłada się na ziemi... Szał trwa. A co robi rozsądna matka: przeczekuje. Cierpliwie stoi i czeka aż dzieciakowi przejdzie, a jak już jest po waszystkim bierze małego za rękę i uśmiechnięci idą dalej na spacer.
A co robi rozsądny helpdeskowiec albo admin. To samo.
- Panie, już naciskałam "Wyślij" chyba z 1000 razy, a maile do koleżanki do "wysłanych nie wpadają" - czekamy.
- A może to za daleko co? bo ja do Chicago wysyłam. - czekamy.
- Mam dziś deadline, a to jest pilne, dla prezesa, jakby on... - czekamy.
- Takie coś zdarza się coraz częściej - czekamy.
- Od miesiąca nic nie mogę wysłać...
- To może pani spróbuje teraz - proponujemy
- O! teraz poszło, od razu widać, że z pana specjalista nie byle jaki - słyszymy.
Naprawa przez przeczekanie - cwany sposób sprytnych specjalistów.

Dokuwiki: pierwsze, ale kategoryczne spojrzenie

Jak wynika ze statystyk podanych na stronie wikimatrix.org Dokuwiki jest jednym z najpopularniejszych jeśli nie najpopularniejszym silnikiem wiki aktualnie. Postanowiłem dać mu szansę.
Dokuwiki można ściągnąć ze strony dokuwiki.org. Plik zip zajmuje tylko 1,4MB i dobrze bo ma to być typowe lajtowe wiki.
Dokuwiki nie trzeba instalować, wgrywa się tylko zawartość ściągniętego zipa na serwer i już działa. Warto jednak otworzyć w przeglądarce install.php i założyć konto administratora. I tyle. Działa.
Dokuwiki zapisuje dane w plikach tekstowych, więc baza danych nie jest potrzebna.
interface użytkownika jest powiedziałbym ascetyczny. Nie me edytora wysywig, brak przycisku "nowa strona", tylko "edytuj" "poprzednie" i "szukaj". Nawet aby usunąć sronę należy ją zapisać jako pustą. I wtedy zostanie usunięta.
Do owej prostoty trzeba się przyzwyczaić.
Dopiero doinstalowanie pluginów pozwala na przekształcenie Dokuwiki w "pełnoprawne" oprogramowanie. za pomocą pluginów dodamy możliwość komentowania stron. Nawet taka funkconalność jak przesunięcie strony w innemiejsce z zachowaniem linków wymaga oddzielnego pluginu.
Za to pluginów jest bardzo dużo, pewnie dlatego że się je łatwo pisze, a API jest fachowo udokumentowane.
Niestety Dokuwiki jako wiki dla małej grupy przyjaciół, ale nie dla społeczności i nie dla Enterprise 2.0
Moźe kiedyś ale jeszcze nie...

Kto to jest specjalista IT

IT, czyli dział komputerowy. Takie jest popularne rozumienie.
Tymczasem IT to Information Technology, czyli Technologie Infrmacyjne, czyli technologie, które zajmują się przetwarzaniem danych tak aby stworzyć z nich informacje, a informacje to dane przetworzone dane w jakimś kontekście i w związku z jakimś celem. Tyle teoria.
Jak widać specjalista z IT wcale nie jest (choć może być) programistą, serwisantem peceta, czy administratorem UNIXa.
Specjaliście IT bliżej do biznesu niż do utrzymywania infrastruktury. To on stosuje nowoczesne technologie komputerowe wyszukiwania nowych nieodkrytych pół działalności biznesowej. To on zna nowoczesne systemy, dzięki którym najcenniejsza rzecz jaką jest zawartość umysłów pracowników jest zbierana, przetwarzana, a w rezultacie przekłada się na działania biznesowe firmy.
Tylko kto teraz naprawi mi peceta? Od tego jest serwisant...

Monitorowanie przez użytkowników

Nasz nowy system monitorowania działa. W systemie mamy same zielone kropki, a gdy pojawia się czerwona wiadomo, że coś jest nie tak. Monitorujemy stan łącza internetowego, obciążenie na switchach, karty sieciowe serwerów, usługi na tych serwerach. Nagle czerwona kropa! Wysyłamy serwisanta. A w tym samym czasie dzwoni pani Ela z księgowości i mówi, że nie może. Serwisant wrócił, naprawił. A ja się zastanowiłem, po co nam taki czadowy system monitorowania? Jeśli zapalenie się czerwonej lampki i tak zbiegło się z telefonem od pani Eli, to może zamiast wydawać kasę na monitoring powinniśmy się przerzucić na czujność użytkowników.
Czujność użytkowników skaluje się proporcjonalnie to krytyczności systemu. Jeśli system jest bardzo ważny, serwuje główną aplikację w firmie, której używa większość pracowników to pierwszy sygnał od użytkownika praktycznie zbiegnie się z zapaleniem czerwonej lampki. Jeśli za to jest to jakiś mały serwerek, o którym wszyscy zapomnieli, to jego naprawa może poczekać swobodnie do czasu, aż się komuś przypomnimi, że ma na nim jakieś dane.
Ale system monitoringu powinien działać nawet jak użytkowników nie ma, np w nocy. No tak ale po co? Jak nie ma użytkowników to po pierwsze: serwery ani sieć są nie potrzebne, a po drugie nie psują się. (Czynnik ludzki...)
Gorzej, system monitorowania przez użytkowników potrafi przewidywać katastrofy. Gdy łącze internetowe słabuje - dzwonią, gdy baza podupada - dzwonią, gdy waha się napięcie - dzwonią, gdy cośtam - dzwonią. Monitoring przez użytkowników potrafi przewidzieć awarię, ma inteligencję, zasiewa ziarno niepokoju, które czuje czujnie czuwający administrator. A wasz system z tymi lampkami też tak potrafi? A ile kosztował?
Czuwaj!